| تبليغات | X |
گیاه وحشی کوهم ،نه لاله ی گلدان
مرا به بزم خوشی های خودسرانه مبر
به سردی خشن سنگ خو گرفته ام
مرا به خانه مبر
زادگاه من کوه است
ز زیر سنگی ،یک روز سر زدم بیرون
به زیر سنگی یک روز می شوم مدفون
سرشت سنگی من آشیان اندوه من است
جدا ز یار و دیار دلم نمی خندد
ز من طراوت و شادی و رنگ و بوی مخواه
گیاه وحشی کوهم در اتظار بهار
مرا نوازش و گرمی به گریه می آرد
مرا به گریه میار...
